Hee die Prikkie,
Is het een aardig idee om een soort dubbelrecensie van dat album van Orphaned Land, The Never Ending Way Of OrWarriOR, te doen? De promo daarvan schijnt al twee maanden bij jou te liggen, waarschijnlijk heb je 'm over het hoofd gezien. Een kennis van me, bij de studentenvereniging Karpe Noktem waar ik (nog altijd) bij rondloop, kwam ermee aanzetten en ik vind het geweldig! Dat begon met de single "Sapari", een apart soort kruising van folkmetal à la Turisas en vrouwenmetal à la Nightwish. Normaal gesproken ben ik geen metalhead, maar ik vind dit hele album eigenlijk erg lekker. Komt ook omdat het niet écht metal is. De uitbarstingen zijn gedoseerd, er weegt veel prog, folk en Oosters op tegen de metal, en er wordt veel meer in gezongen dan gegrunt. En voor die kennis van me (een fan van Porcupine Tree) telt natuurlijk zwaar mee dat de plaat is geproduceerd door Steven Wilson. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat jij ervan vindt. Roep eens? O ja, en ze staan op Wacken waar ik dit jaar voor het eerst naar toe ga...

Ha Stonehead,
Goed plan, hoor. Maar wel verrassend dat we dan bij dit album uitkomen. Het ligt inderdaad al te lang bij me, maar van over het hoofd zien was geen sprake, want al bij de aankondiging dat ik het album zou krijgen verheugde ik me erop. Ik kende Orphaned Land alleen nog van naam, maar die kwam ik steeds tegen bij recensies van Amaseffers wereldalbum "Slaves For Life", in 2008 mijn nummer drie in mijn jaarlijstje van 2008. Logisch ook, want net als Amaseffer betreft het hier Israëli die heel wat van de klanken uit het Midden-Oosten in de muziek verwerken. Ik vind het overigens wel echt metal, zij het progmetal met volop Arabische klanken, of zoals ze het zelf noemen "Jewish Muslim Metal" (!) of "Middle Eastern Progressive Metal". Maar het kan moeiteloos naast de Amaseffers, Ayreons en andere avontuurlijke progmetal. Amaseffer had meer een soundtrackbenadering, met veel sfeervolle geluidseffecten en gesproken teksten, Orphaned Land is meer rechttoe-rechtaan - voorzover je daar bij progmetal van kunt spreken. Gelukkig zijn er hier ook volop zeer smaakvolle intermezzo´s te vinden, zoals bijvoorbeeld Bereft In The Abyss. Dit is avontuurlijke muziek zoals je die zelden tegenkomt. Dit album is in elk geval voor mij aanleiding om ook de backcatalogue eens in te duiken.

Al vroeg in 2009 bracht Animal Collective hun achtste studioplaat Merriweather Post Pavillion uit. Het was volgens velen hun beste plaat tot dan toe, en ook hun meest toegankelijke. Op voorgaande platen deed de band zich tegoed aan vergaande elektronische experimenten, werd er gefreakt dat het een lieve lust was en waren ‘klassieke’ popsongstructuren ver te zoeken. Van dat alles waren op Merriweather Post Pavillion nog steeds zeer duidelijke elementen aanwezig, maar de bij vlagen Beach Boy-achtige samenzang én wonderschone melodieën maakte dat de plaat geliefd werd bij een groot publiek. Animal Collective sloot 2009 af met de release van de EP, Fall Be Kind. Met vijf nummers en krap een half uur lang lijkt het de ‘missing link’ tussen Merriweather Post Pavillion en het oudere werk van Animal Collective. De EP opent wonderschoon met het aarzelende "Graze", dat bij vlagen aan een musicalliedje doet denken. Daarna het hoogtepunt, "What Would I Want? Sky" met een hemelse sample en gouden melodieën. Daarna gaat de EP als het ware terug in de tijd, om te belanden bij de experimenteerdrift van weleer. Ook daarin toont Animal Collective zich heer en meester. Vervreemding wordt achteloos afgewisseld met melodieën en tempowisselingen die zich direct onomkeerbaar in mijn hoofd nestelen. Op Fall Be Kind is een band te horen die goed in zijn vel zit, en op de toppen van zijn kunnen is.

Dutch Rare Folk heette de cd waarop ik voor het eerst van Anneke Konings hoorde. Tussen andere, meer en minder terecht vergeten Nederlandse muzikanten die in de jaren zeventig en tachtig folk speelden. Het merendeel van die bands en acts waren ongetwijfeld in de folkscene bekend, maar bleven daarbuiten volkomen onbekend. Met Anneke Konings was iets anders aan de hand. Optredens bij Willem Duys’ veelbekeken tv-programma Voor de Vuist Weg, talentenjachten en - na de Nederlandstalige debuutsingle "De Heilige Koe" - een contract voor een Engelstalig album, Feelings. Nog weer een paar jaar later verschijnt de lp Tussen zon en maan. Maar doorgebroken is ze desondanks nooit. We hebben het hier over de jaren zeventig. Folk betekende langharige hippies, met brave stemmen, brave akoestische instrumenten en suffe liedjes. Althans, tot voor kort. Nu freakfolk de weg geplaveid heeft voor een nieuwe waardering van dit soort muziek, wordt een compilatie van haar twee platen van opnieuw uitgebracht. En dat is niet voor niets. Want haar liedjes zijn inventief, haar voorzichtige, soms wat tastende stem past perfect bij haar muziek die soms losjes is als bij Melanie, soms serieus als bij Judy Collins. Als ze in het Nederlands zingt, komt het soms wat suf over (rijmdwang!), maar in het Engels klinkt het prima. Niet dat Excalibur een verborgen grootmeester ontdekt heeft, maar wel een vergeten talent dat wellicht de tijdgeest weer mee heeft.

Heerlijk, een bandje dat zich makkelijk laat vastpinnen. Op deze release althans, want het vijftal Denen van Oh No Ono schijnt zich vroeger met electroclash en New Wave te hebben beziggehouden. Alleen van dat tweede genre zijn nog wat restjes overgebleven, met name in "Helplessly Young". Voor dit nieuwe album werd er door deze top-instrumentalisten, net als Grizzly Bear dat deed, in kerken opgenomen, waar ze klaarblijkelijk het licht zagen. Psychedelische indiepop moest het worden. 'Hello, hello, are you wandering?' vraagt men in opener "Eleanor Speaks". En inderdaad dwalen onze gedachten, richting de Smile-sessies van de Beach Boys. En anders wel naar de mede-Denen van Mew, waarmee ze ook een overduidelijke gelijkenis vertonen. Lekker volle proggy nummers die alle kanten opschieten, met twee cartooneske vocalisten. De ene piept als de zanger van Mercury Rev, de ander geeft in de lagere regionen tegenwicht. Tijdens het intro van "Icicles" dacht ik zelfs even dat de pieper gewoon met studio-tovenarij wat toontjes lager was "gezet". Dat is niet het geval, maar Oh No Ono is wel een band waar zoiets zonder problemen zou kunnen. Net zoals er na alle krachtpatserij van de eerste helft ineens in het intro van "The Water Ballet" een even sereen als subliem gospelkoor kan klinken. 'By the cold water nothing sleeps'. Vervolgens evolueert het liedje alsnog in meer gangbaar Oh No Ono-materiaal en nog een van de mooiste ook, let op die Air-baslijn. Deze mannen weten wat ze doen en ze komen er voor uit: 'I know the way!'

Excelsior is zich de afgelopen jaren steeds breder gaan oriënteren qua muziek. 'Indiepop' is al lang niet meer de noemer waaronder je hun releases kunt schuiven. Of dit komt door verbreding van smaak van de mensen met de vinger in de pap, of dat het iets te maken heeft met het spreiden van risico, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat als het labeltje 'Excelsior' op een album geplakt is, de kwaliteit vrijwel zeker hoog zal zijn. De meest recente exotische loot aan de boom is het Rotterdamse The New Earth Group. Hun vorige cd's brachten ze uit op het Willie Anderson-label van The Mars Volta's Omar Rodriguez-Lopez, maar nu maken ze dus met Eurafricarabia de overstap naar de oer-Hollandse stal. Aan hun muziek heeft dit overigens weinig veranderd. Al heeft The New Earth Group dit keer niet gekozen voor twee lange nummers, maar hun muziek verpakt in losse nummers. Liedjes kun je het niet noemen, want een beetje fusionjazzerd zorgt er wel dat zijn songs de tien minuten aantikken en dat gebeurt hier dus ook drie maal op zes tracks. De titel van de plaat is uitstekend gekozen, want alhoewel de nadruk duidelijk op fusion/jazz ligt, snuffelen de Rotterdammers nadrukkelijk aan andere genres. Het toevoegen van percussionist Jasper den Dulk aan de line-up geeft hier meer mogelijkheden voor. Op Eurafricarabia lijkt in eerste instantie meer de nadruk te liggen op het gitaarwerk van Vincent van Duin. Die trekt in de eerste nummers af en toe zo van leer, dat ik me kan voorstellen dat mensen met wat minder geduld af gaan haken. Toch krijgt saxofonist Choca in bijvoorbeeld "300 Watt Nighttime" net zo goed alle ruimte om zijn koperwerk te laten schallen. Het tofst zijn dan ook de momenten dat de twee als musketiers ten strijde trekken tegen het kwaad dat gemakzuchtige popmuziek heet. Die nummers, bijvoorbeeld in "Ali Baba", zijn momenten dat The New Earth Group als ze dit straks op de planken presenteren hoog boven alles en iedereen uit gaan stijgen.

De bandnaam van Bound In Blood is erg makkelijk te verklaren. De gitarist en drummer zijn namelijk broers en de rest komt uit een vriendengroep. De band komt uit Boskoop en het zal niet meevallen om daar vrienden te treffen met dezelfde harde muzieksmaak. Het viertal speelt het op de old school manier met punk- en metalinvloeden en wekelijks oefenen ze in een koude Kwekers-loods. Het doel is om waar dan ook geprogrammeerd te worden. ‘We genieten van elk optreden en vaak zijn de kleine lugubere zaaltjes zelfs nog het leukst. Maar ons grootste optreden was in Tsjechië waar we voor zo’n 600 mensen speelden. Optreden in het buitenland is echt minder moeilijk dan iedereen denkt. Je kunt dat het het beste doen door de optredens van te voren te regelen, daarna is het simpelweg in de bus stappen en plezier maken. We hebben in het verleden een tour door Polen gedaan en ook in Duitsland, Tsjechië en België zijn we geweest.’ Bound In Blood kijkt het liefst niet terug naar hun eerste optreden, maar met zo’n honderd optredens in het verleden hebben ze heel wat podiumervaring opgebouwd.

"No Rain", van Blind Melon, zegt u dat wat? De popquizzert wel, hoogstwaarschijnlijk, maar als u niet popquizt, dan kan ik me voorstellen dat u het niet weet. Het was toch een hitje in 1993. Hoogste positie nr. 25, 5 weken in de Top 40. Maar die clip met dat dikke meisje in dat bijenpakje? Kijk, daar heb ik u, als lid van de MTV generatie! Beelden blijven ook langer hangen dan titels en dergelijke. "No Rain" stond op de aanvankelijk slecht verkopende debuut plaat van Blind Melon. Ze mochten de plaat opnemen omdat zanger Shannon Hoon een vriendje was van W. Axl Rose. "No Rain" redde de band, maar tijdens de tour van van hun tweede plaat, Soup, snoof Hoon zich dood en dat was het einde van de band. Totdat de band , in 2008 besloot weer bij elkaar te komen, met een nieuwe zanger, Travis Warren. En dat kan ik ergens wel begrijpen. Warrens stem heeft wel iets van die van Hoon. Alleen, en dat is meteen mijn bezwaar tegen For my Friends, de derde plaat dus van Blind Melon. Er hangen wel een hoop effecten overheen. Het echoechoecho apparaat wordt veelvuldig ingezet. En eigenlijk is dat niet nodig. Want voor de rest is For my Friends eigenlijk best een goede plaat. Traditionele Amerikaanse rock met een roots tintje. Redelijk wat jaren zeventig invloeden dus. Denkt u aan bands als Thelonious Monster of een Counting Crows. Alleen dan met dubbele gitaren. Warren is om onduidelijke redenen alweer uit de band geflikkerd, dus For My Friends zullen live niet komen ondersteunen. En dat is best jammer, want vooral het muzikale gedeelte zit goed in elkaar. Zo goed, dat je zelfs met die echo'ende zangert leert leven. Maar ze zullen ongetwijfeld wel weer ergens anders een Hoonkloon opduiken. Ik kijk er in ieder  geval naar uit...

Jottem, een nieuwe Savatage! Nou, vergeet het maar. Poets And Madmen uit 2001 is en blijft het laatste album. De leden zijn uitgewaaierd in tal van bands. We hebben Jon Oliva´s Pain, tal van solo-albums, Ze werken geregeld samen in Trans-Siberian Orchestra, Zak Stevens en Jeff Plate doken onlangs gezamenlijk op in Machines Of Grace, alle leden lijken een nieuw Savatage-album te willen maken en toch gaat het waarschijnlijk niet meer gebeuren. De reden is simpel: Paul O'Neill, producer/componist van Savatage is eigenaar van de naam, maar heeft met Trans-Siberian Orchestra een heel wat profijtelijker circus op poten gezet. Blijkbaar hebben de leden onvoldoende vertrouwen dat het zonder O'Neill dezelfde impact zal krijgen, anders zouden ze wel gewoon een andere naam kiezen. Waardeloos voor de fans, die worden afgescheept met geremasterde opnamen en een drietal akoestische versies, "Anymore", "Not What You See" en "Out On The Streets". Maar waar bij andere bands akoestische versies vaak een klassieke setting krijgen, is die bij Savatage juist in de metalversies altijd al aanwezig - en op zijn best. Rest een verzamelaar, met inderdaad de meeste klappers, al is hun magnum opus Dead Winter Dead met maar één originele song vertegenwoordigd. Ze zijn geremastered, maar dat had SPV ook al een keer gedaan. Kortom: een perfecte plaat om kennis te maken, maar verder een rijkelijk overbodige release van een band waarvan nieuw materiaal node gemist wordt.